آری! چون جسم افسون گر و زیبای زن به تنهایی خود به خود نغمه ها و موسیقی های خاموشی است كه در یك زمان هم گوش از آن لذت می برد و هم چشم از آن لطف اندوز می گردد و عفت و شرف او در معرض خطر قرار می گیرد و حفظ شرف و عزت و كرامت زن و خانواده هدف اصلی ممنوعیت عرض اندام زن است. و زنی كه به تماشای مردان و مردان به تماشای او می نشینند زن زندگی و رازداری و مادری برای فرزندان، و فرد سالم و امینی برای آینده نیست؛ زیرا فاقد شرافت و ادب و عفت است؛ بلكه به تعبیری دیگر شوره زاری بیش نبوده كه محصولی جز خس نخواهد داشت.اگر خدا ناكرده زن از بی حجابی و لذت رساندن با جمال و آرایش خود به نگاه بیگانگان دست نكشد، سرخورده جامعه شده و سقوط می كند و سقوط او سقوط یك نفر نیست، بلكه سقوط جامعه است.

 قرآن كریم وقتى درباره حجاب سخن مى‏گوید مى‏فرماید: حجاب عبارت است از احترام گذاردن و حرمت قائل شدن براى زن كه نامحرمان او را از دید حیوانى ننگرند.

حال اگر كسى از تشخیص اصول ارزشى عاجز باشد، ممكن است‏معاذ الله حجاب را یك بند بنداند، و حال این كه قرآن كریم وقتى مسئله لزوم حجاب را بازگو مى‏كند، علت و فلسفه ضرورت حجاب را چنین بیان مى‏فرماید:

«ذلك ادنى ان یعرفن فلا یؤذین‏»

یعنى براى این كه شناخته نشوند و مورد اذیت واقع نگردند. چرا كه آنان تجسم حرمت و عفاف جامعه هستند و حرمت دارند.

یکی از چیزهایی که می‏تواند  عفاف زن و طهارت او و تقوای او و حالت پرهیز و عصمت را در او نگه دارد، نداشتن معاشرت نامناسب در محیط زندگی و محیط کار و محیط جامعه است. معاشرت نامناسب، یعنی معاشرتی که در او جهات فرهنگی و اخلاقی خاص رعایت نشده باشد. آن چیزی که می‏تواند به این نگه‏داری و مصون‏سازی و جداسازی کمک کند، حجاب است. بهترین چیز، حجاب است؛ حجاب از طرف زن و حجاب از طرف مرد. حجاب مرد هم نگاه نکردن است: حجاب، یعنی مانع؛ یعنی فاصل در زن .

حجاب، به معنای منزوی کردن زن نیست. اگر کسی چنین برداشتی از حجاب داشته باشد، این، یک برداشت کاملاً غلط است. مسئله حجاب به معنای جلوگیری از اختلاط و آمیزش بی‏قید و شرط زن و مرد در جامعه است؛ زیرا آمیزش و اختلاط بی‏قید و شرط، هم به ضرر جامعه و هم به ضرر زن و مرد، به خصوص به ضرر زن است.